Gisteravond was een groot schoolfeest en heb ik voor het eerst met een jongen langzaam gedanst. Ik ben een beetje verliefd maar niet echt. Ik stond met twee vriendinnen en deed alsof ik hem niet zag. Toen zei hij: hoi, wil je dansen en ik zei: oke. Het was een beetje onhandig en erg warm. Maar we dansten tot het einde van het nummer en het was geweldig. Ik ben zo gelukkig dat ik zou kunnen huilen.

Ik vocht twee jaar bij het rebellenleger voordat ik door UN troepen naar een transitiekamp werd gebracht. Ik heb vaak slechte dromen over wat ik heb gedaan en mijn geweten plaagt me ook. Ik ben mijn gevoel verloren. Je kunt me snijden met een mes en nog zal ik het niet voelen. Iedereen is bang voor me. Soms huil ik, maar alleen als ik gelukkig ben.